Nasıl başladığını hatırlamıyorum,ama nasıl biteceğini çok iyi biliyorum.Hatırlamakla bilmek arasındaki kesif çizgi;geçmişin belirsizliği ile geleceğin kaçınılmaz sonucunu da acımasızca iki parçaya ayırıyor gibi insanın tepesinde dikiliyor.Bu düalist yapıya rağmen insan nefes almaya,yemeye,içmeye,ağlamaya,gülmeye,plan yapmaya,sevmeye,nefret etmeye,inanmaya,bencil olmaya,feda etmeye,veda etmeye devam ediyor.Tıpkı atalarının yaptığı gibi.
Türünden midir,huyundan suyundan mıdır bilinmez varlığını fark eder bir yerde.Ki o yer de meçhuldür.Terk edilen konumunda olma düşüncesine sarılır belki de içten içe.Bir de kendisi ile nesne arasına bir halat atar bağlamak için ötekileri.Bilgiyi keşfeder.İlginçtir.Dişleri vardır,kulakları,gölgesi bile vardır sağında,solunda,arkasında,önünde.
Uyur,rüya görür.Sonra ölür..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder